صنعت زیست پزشکی از چسب های بافتی برای کاربردهایی مانند بانداژ، پانسمان ثانویه، بستن زخم و درزگیرهای جراحی استفاده می کند. قدرت چسبندگی این محصولات باید قبل از استفاده در یک محیط بالینی به وضوح مشخص شود. اگر چسب به اندازه کافی قوی نباشد، محصول ممکن است منجر به عفونت یا بهبودی ضعیف شود. اگر چسب خیلی قوی باشد، بافت زیرین ممکن است پس از برداشتن آسیب ببیند. این استاندارد یک روش آزمایش را برای توسعه و شناسایی این چسب ها و همچنین برای کنترل کیفیت توصیف می کند. هنگام توسعه و مشخص کردن خواص مواد این چسب ها در ترکیب با بسترهای بافت نرم، توجه به شرایط محیطی مهم است.

چالش های تست این استاندارد عبارتند از:

تست در شرایط واقعی

ثبت دقیق قدرت چسب

سیستم تست

اچسیستم های تست جهانی سری ST WDW-E